pattadanak-2351Belki şimdiye kadar size fazlasıyla samimi görünmüş olabilirim ama aslında değilmişim, şimdi fark ediyorum.

Çünkü size her konunun, içimdeki her şeyin bahsini etmemişim. Aslında bunu yaptığım ya da daha doğru ifadeyle yapmadığım için kendimi suçlu falan hissetmiyorum, yani böyle bir zorunluluğumun olduğunu da hiç sanmıyorum. Fakat bahsetsem hiç de fena olmazmış. Sonuçta sizin okuyup okumadığınız da çok dert ettiğim bir şey değil, sadece rahatlamak için yazıyorum. Bu yüzden “bu yazıdan zevk almayabilirim” diyorsanız gitmek için uygun zaman sizin için.

Uzun süredir aradığım bir şey canımı sıkan. Aradığım bir durum desek daha doğru tanımlamış olurum sanırım. 2009′un yazından bu yana  o herkesin hissetmek için can attığı duyguyu tekrar hissedebilmek için ben de can atıyorum. Neden bilmiyorum, fakat zaman geçtikçe benden git gide uzaklaştığını hissettiğim o duyguyu bir daha gerçek anlamda hissedememekten korkuyorum. Sanki içimde bir şey birikiyor zaman ilerledikçe ve o şeyi artık taşıyamamaktan ya da o şeyi parça parça kendimden uzaklaştırmaktan çekiniyorum. Sonunda bunun olup olmayacağına emin değilim, ya da diğer insanların bunu yaşayıp yaşamayacağına. Belki de çoktan yaşamışlardır ve herkese oluyordur bu. Fakat bunun adı her neyse ve o şey her neyse benim canımı neden sıkıyor bilmiyorum.

Zaman zaman bu içimde biriken şeyden bir şekilde kurtulmayı denedim. O şeyi paylaşmayı ve yükümü hafifletmeyi denedim mesela. Fakat ne zaman bu şeyi, bu duyguyu bir başkasına açsam ya da açmaya yeltensem, o kişinin doğru kişi olmadığını fark ettim. Doğru kişiyi seçmek ve hayalini kurduğun hayatı yaşamak ya da en azından ona yaklaşabilmek ne de zormuş meğer. Hele de insan her geçen gün büyüdüğünü hissediyorsa ve biliyorsa. Elbette bu herhangi bir şey için geç olduğundan değil. Fakat bu şeyin en tatlı olduğu dönem değil mi şu an içinden geçtiğim dönem ? Benim için diğer insanlardan farklı olmasını istediğim kişinin şu an yaşadığını kim kanıtlayabilir ki bana, ya da kim gösterebilir “işte bu” diye ? Sanırım bu sorunun yanıtını gerçekten aramıyorum şu an, tek istediğim aslında büyütmediğimi düşündüğüm, fakat benim için önemli olan bir şeyin göğüs kafesimde bıraktığı ağırlığı bir şekilde boşaltmak. Sonuçta insanları olduğundan daha mutlu edecek şeyler vardır değil mi ? Yapımız ve düşüncelerimiz gereği de hep daha fazlasını isteriz insan olarak. E o halde benim bazı şeylerin daha iyisini, mesela mutlu olmanın daha fazlasını arzulamam kimse için sorun olmayacak.

Yanlış anlaşılmak istemem, şu an mutsuz olduğumu söylemiyorum kesinlikle. Keyfim yerinde ve mutluyum. Fakat az önce de dedim ya, fazlasını istemek -istenilen şeyin çok zor olmadığını bilmek- bence kötü bir şey değil. Yazımın üslubu ve kullandığım bazı sözcük gruplarının -canımı sıkıyor, üzüyor- varlığı bu durumla çelişmiyor eğer aklınıza bu geliyorsa. Canımı sıkması durumu günlük yaşantımda başıma gelen bir şey değil, şu anı da içerisinde kapsayan o şeyi düşündüğüm anlarda başıma gelen durumu özetleyen sözcükler onlar : canımı sıkıyor.

Son olarak, madem o kadar bahsettim bu duygudan ya da bu şeyden, ne olduğunu anlatmalıyım diye düşünüyorum. Eminim yazıyı dikkatle okuyan herkesin aklında bir şeyler uyandı ve çoğunun düşündüğü şeyin ne olduğunu da biliyorum. Aslında haksız sayılmazlar o duygunun “aşık olmak” olduğunu düşünmekle. Fakat korkarım ki düşündüğüm tam olarak o değildi. Hissetmeyi özlediğim şey aşık olmak ya da sevmekten çok, sevilmek. Öyle sıradan değil ama, gerçek anlamda birinin sana değer verdiğini hissetmek. Çünkü çok sık olmasa da ben bazı insanlar için bunu hissediyorum. Mesela yakın zamanda bu duygular için biri aklımdan geçmişti. Ama kendisi şu an muhtemelen bu duyguyu neden kaybettiğinin bile farkında değil. Sorun etmiyorum, hepimiz insanız sonuçta. Günün birinde o duygunun kaybı hissiyatını o da yaşayacaktır, eminim. Her ne kadar bu durumu onun ya da bir başkasının başına gelmesini istemesem de bir yanım rahat edemiyor işte. Bu yüzden söylemeden geçemiyorum. Çünkü tıpkı bana olduğu gibi o duyguyu bir kere kaybetmenin ardından yıllarca o duyguyla yeniden karşılaşmama durumu söz konusu olabiliyor. Aşık olmak gerçekten çok zor bir şey değil, bu süreç içerisinde defalarca bu duyguyu yaşadım. Elbette aynı süreç içerisinde özlemini duyduğum duyguyu yaşamadığımdan olsa gerek, insanların buna çok fazla değer vermediğini de fark etmek zor olmadı. Zamana ihtiyaçları var, anlıyorum. Onların da bir süre bahsini ettiğim duyguyu yaşaması gerekiyor. Neyse, yine kendimden şaşıp onları düşünmeye başladım. Bu rahatladığımı gösteriyor. Dinleyen birinin olup olmadığına emin değilim ama, dinlediyseniz teşekkürler. Dinlemediyseniz de cidden sorun değil, ben rahatladım.

Ozan