Çevremdekiler mi kendini kusursuz görüyor, yoksa insanlar hep mi böyle bilmiyorum ama çok ilginç geliyor bana bazı şeyler. Mesela bir arkadaşına 1 ay boyunca hiç mesaj yazmazsın, onu hiç aramazsın ve 1 ay sonunda ne zamandır görüşmüyoruz, bi mesaj atayım da nasıl olduğunu sorayım dersin ya, işte o zaman genelde pişman olursun. Bu geçen süre içerisinde kendisi sizi hiç aramamış, sormamıştır ama ilk söylediği şey “ne hayırsızsın, hiç sormuyorsun” olur. İşte o an benim şarteller atıyor. Yahu arkadaş, madem biz yakınız, arkadaşız, sen de beni ara sorsana ? Ben mecbur muyum sürekli seni sormaya ? Hayır farz et ki hep ben arıyor soruyorum, sen bu arkadaşlıkta ne iş yapıyorsun ? Elbette arkadaşlık arayıp sormayla ölçülmez ama ben seni aramadıysam ve biz haberleşmediysek doğal olarak sen de beni aramamışsındır. Yani o geçen süre sonunda ilk yazan ben olmama rağmen, neyin azarı bu ? Ne demek istiyorsun ? Hiç arayıp sormuyormuşum da bik bik bik. Bi düşünsene mantıklı olarak, “ben de hiç aramadım, sormadım” diye. Yok, bizim millette bu yok, hem suçlu hem güçlü dedikleri var ya, hah tam ondan işte. Kimse kusura bakmasın, hatta isteyen bakabilir de. Siz beni aramazsanız, sormazsanız benden de bir şey beklemeyin. Siz benim annem misiniz babam mısınız kardeşim mi. Kavga etmiş sevgili gibi ilk mesajı ben mi atsam düşüncesi bir an olsun aklımdan geçmiyor. Eğer siz bu triplerdeyseniz bilmem ama, benim aramamı sormamı bekliyorsanız sürekli, beklemeye devam edin. Hadi gülüm yandan. Lazım değil bana öylesi.

Ozan